часам кніжкі так добра ўпісваюцца ў жыцьцё, і ты проста фізычна адчуваеш, што яе варта было прачытаць менавіта зараз - не год таму, не праз два дні - а ў гэты канкрэтны момант. цяпер у маім жыцьці здарыўся хармс, якога раней ці то не разумела, ці то недалюблівала. а цяпер чытаю яго маленькія аповяды і гэта так файна кладзецца на ўласныя думкі, альбо так файна ім супярэчыць, што ні дадаць, ні адняць. прыемна, аднака.
***
да пытаньняў, адкуль бярэцца пыл і куды дзяюцца грошы, даўна дадалося яшчэ адно:
- чаму на паліцах кнігаў здаецца мала, а калі спакоўваць іх у сумкі - то выяўляецца, што іх вельмі шмат і сумак не хапае?
гэта праблема хвалявала мяне падчас усіх маіх пераездаў, пакуль я ня вырашыла для сябе, што "сіе тайна вялікая есць" і прыпісала да іншых невырашальных парадоксаў прыроды. і думаю цяпер пра больш надзённае: ці вытрымае сумка і рукі несуноў, ці ўсё ж такі палову кніжак перакласьці ў іншую скрыню/сумку. лёс у чарговы раз даў мне шанец адчуць сябе вялікім камбінатарам і паўкаводцам, які плянуе вялікі паход, - я пераязджаю.